| تبليغات | X |
|
منوي اصلي
پری سا
در روزگاران قدیم
موضوعات
دوست دوست داشتنی
سایتهای دوست داشتنی
كدهاي اضافه
طراح قالب
|
خواستن (
خواستن )
  حرفهایت برایم مفهومی ندارد این که می گویی:چنان باش که شب به روشنی بیدارییت بدرخشد که من... تاریکم! چه روز و چه شب... حالا چه دارم جز کوله باری پر از ترس و گناه حالا که تو را می خواهم...چه دارم؟   می روم...آن جا که آسمانش آبی محض باشد آن جا که شب هایش ماه می درخشد می روم...بی آن که بدانم...گام هایم پرواز میکنند بی آن که بخواهم...لب هایم حرف می زنند گناه من چه بود...؟ می روم...آرامشی نیست...! راه من کدام یک از این دوراهیست...؟ دیوانه ام... آسایشی نیست...   رگ هایم قلبم را می فشارند همچون طنابی دور گردنم...اعدام خواهم شد پس...مرا به جرم عشق مجازات کنید که...هر روزم به شب نزدیک است و فردایم چه دیر می آید من... می ترسم. و چنان نیستم که در شب کابوس وحشت خود به آسمان تو بیایم و بدرخشم می دانم... بی تو باید تو را خواست   + نوشته شده در دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387ساعت 12:22 بعد از ظهر توسط پریسا (س:پ:م) |
مطالب پيشين
|
