من آن بارانم

که بهارانم

می رقصم و می خوانم

من آن خورشیدم

که تابستم

میخندم و می سوزم

من آن برگم

که پاییزم

می میرم و می ریزم

من آن کوهم

که زمستانم

می ترسم و می لرزم

من آن بادم

که با هر رعد

زنم باران شوم رعنا

من آن تک درختم

که از آزادگی سروم

من آن دشتم

که با گلها

شوم گلزار

من آن گل سرخم

که گلگونم

من آن آسمانم

آبی و پاکم

من از هوای کویرم

من آن ستاره ام

که درخشانم

من ان ماهم

که مهتابم

من آن عشقم

که دیوانه که مجنونم

من آن شعرم!

من آن شعری که شاعرها

مرا در وصف تو

خواندند...

دوستان عزیز و مهربان به وبلاگ من خوش آمدید

هر چه هستم

من

شاعرم

عاشقم

زندگی

را

دوست دارم

دوستان مهربان ممنون با نظرتون باعث بیشرفت من می شوید

این شعر رو دوست دارم و امروز به جز شعر خودم این مطلب رو هم اضافه کردم

(مدعی)

مرا عاشق مخوان عاشق نه این است

کدامین مرد عاشق اینچنین است

مرا وقتی توان شعر گویی است

سخن از عشق گفتن از چه رویی ست

کجا دلبستگان را هوشیاری ست

چو اشک از دیده شان پیوسته جاریست

اگر عاشق بدم اینجا نبودم

سر کوی تو منزل کرده بودم

اگر من عاشقم مجنون که بوده ست؟

ز عشق این مدعی شعری سروده ست

زمانی خویش را عاشق بخوانید

 که یکدم حال خود را هم ندانید

دوستان عزیز شعر بالا از سرده مهرداد نبوی است و من این شعر رو در وبلاگم نوشتم