درختان پاییزی برگ می ریزند

آن ها تحمل این همه سرما را ندارند...

می ترسم روزی...

وقتی...همه می خوابند

دیگر بیدار نشوم.

باید همیشه سبز بود...

این حرف ها...

برای آزادی سرو ممکن است...

شاید...

پری مثل...!

قلمت همچون شاخه ای از یک درخت سرو

آزاد...

می نویسد.

وقتی دلت روحی از جنگل باشد...

بهاری خواهد آمد.

اتظار بهانه است

و بیمی از خوابیدن،نخواهی داشت

پری مثل...!

امروز از دلت بنویس

تو آزادی

وقتی

روزی

اگر جایی

به خواب رفتی بدان...

روحت...در نسیم جنگل دمیده شده

همه ی درختان یکرنگ شاخه ای از قلم تو هستند

سرت را بالا بگیر پری مثل

حالا همه تو را می شناسند.

و

آوای بهار نمی گذارد

کسی بترسد

و حرف نزند...